REST

REST (Representational State Transfer) to architektura oprogramowania, która definiuje zbiór zasad i reguł, według których tworzone są aplikacje internetowe, zwłaszcza te oparte na komunikacji między klientem a serwerem. REST został zaproponowany przez Roya Fieldinga w 2000 roku w jego rozprawie doktorskiej i od tego czasu stał się jednym z najpopularniejszych podejść do projektowania usług sieciowych.

Podstawowe cechy architektury REST to:

1. Bezstanowość (statelessness) - każde żądanie od klienta do serwera musi zawierać wszystkie informacje potrzebne do jego obsłużenia. Serwer nie przechowuje informacji o stanie klienta między żądaniami.
2. Cache'owanie (caching) - odpowiedzi serwera mogą być przechowywane przez klienta w pamięci podręcznej, co pozwala na szybsze i bardziej efektywne działanie aplikacji.
3. Warstwowość (layered system) - architektura REST może być zbudowana z wielu warstw, które komunikują się ze sobą, ale nie muszą znać szczegółów implementacji innych warstw.
4. Jednolity interfejs (uniform interface) - REST definiuje zestaw standardowych metod i konwencji, które ułatwiają komunikację między różnymi komponentami systemu.

W praktyce, REST jest często wykorzystywany w połączeniu z protokołem HTTP, gdzie metody takie jak GET, POST, PUT, DELETE odpowiadają operacjom CRUD (Create, Read, Update, Delete) na zasobach serwera. Zasoby te są identyfikowane za pomocą URL-ów, a ich reprezentacje (np. w formacie JSON lub XML) są przesyłane między klientem a serwerem.